Het artikel gaat hieronder verder.
Als een van de grootste A.I.-bedrijven ter wereld zal OpenAI waarschijnlijk niet echt kandidaten en sollicitanten tekortkomen. Je zou bijna denken: wie wil daar nu niet werken? Toch zette het bedrijf achter ChatGPT recent een opvallende vacature online: het zoekt een employer brand manager. De functie is in te vullen in San Francisco, in New York, óf remote. En het bedrijf heeft er een salaris van zo’n 190.000 tot 240.000 dollar voor over. Geen bijrolletje dus. En dat voor een bedrijf waar de sollicitanten – bijna letterlijk – voor in de rij staan. Wat zegt het dat ze juist hier tóch iemand zoeken om het employer brand nog verder te versterken?
James Ellis, oprichter van Employer Brand Labs, noemt de vacature in elk geval veelzeggend. Hij stelt de vraag die volgens hem elke talentleider wereldwijd zichzelf zou moeten stellen: als het bedrijf met misschien wel de sterkste aantrekkingskracht ter wereld nog altijd (flink) investeert in employer branding, wat doet die persoon dan eigenlijk? Ellis’ redenering: werving draaide lang om bekendheid. Bouw het merk, vergroot het bereik, word een werkgever van keuze, trek meer sollicitanten aan. Dat zijn geen slechte doelen, zegt hij, maar volgens hem steeds vaker de verkeerde definitie van het werk.
De concurrentie zit niet in aandacht
De kern van Ellis’ argument: bedrijven concurreren zelden om aandacht. Ze concurreren op het moment van de beslissing. Een softwareontwikkelaar die twijfelt tussen OpenAI, Google DeepMind en Meta weet allang dat die bedrijven bestaan. De vraag die overblijft, is welke van die opties de toekomst biedt die iemand écht wil. ‘Awareness zorgt dat je meedoet aan het gesprek. Het helpt niemand om te kiezen.’
Employer branding moet verschillen zichtbaar maken, geen generieke belofte zijn.
Dat verklaart volgens Ellis ook waarom zoveel carrièrepagina’s van grote bedrijven op elkaar lijken. Iedereen belooft groei, iedereen heeft het over impact en samenwerking. Het zijn geen leugens, maar wel te verwachten taal. Terwijl de bedrijven zelf vaak wél wezenlijk verschillen – in businessmodel, leiderschapsstijl en carrièrepaden. Employer branding zou die verschillen zichtbaar moeten maken, niet wegpoetsen tot een generieke belofte. ‘Kandidaten krijgen de meeste van die verschillen nooit te zien, omdat het vertaald wordt in een taal die bijna iedereen zou kunnen gebruiken. Dat is waar employer branding zijn waarde bewijst.’
De dure les van Google
Terwijl OpenAI investeert in een nieuwe employer brand manager, kreeg Google deze maand te maken met een heel ander scenario, maar wat volgens Kateryna Drobot er ook niet los van kan worden gezien. Het werd namelijk bekend dat Jeff Dean, een van de invloedrijkste onderzoekers uit de A.I.-geschiedenis van het bedrijf, na 27 jaar bij Google vertrekt om samen met andere senior onderzoekers een nieuw A.I.-bedrijf te starten. Het nieuws maakte deel uit van een bredere wisseling in het A.I.-leiderschap bij Google, waarna het aandeel van moederbedrijf Alphabet met ongeveer 4% daalde.
Elke organisatie heeft mensen die een team sterker maken.
Eén vertrekkende medewerker verklaart natuurlijk nooit het volledige koersverlies, aldus Drobot. Markten zijn complexer dan dat. Maar de reactie is volgens haar wel veelzeggend. Als talent op dit niveau overstapt, trekken beleggers het zich aan. Niet elke organisatie heeft natuurlijk een Jeff Dean rondlopen, aldus Drobot. Maar elke organisatie heeft mensen die een team sterker maken, innovatie versnellen of de cultuur mee vormgeven. En elke organisatie voelt het wanneer zo iemand vertrekt – of als de juiste persoon nét niet op de juiste plek zit.
De júiste mensen
Beide nieuwsfeiten – zowel het vertrek van Jeff Dean als de vacature voor de employer brand manager bij OpenAI – leggen volgens Drobot dan ook bloot wat in de praktijk nog te vaak onderschat wordt: employer branding gaat niet over zoveel mogelijk mensen aantrekken, maar over de juiste mensen overtuigen bewust voor een organisatie te kiezen. Voor een omgeving waarin ze zich herkennen, kunnen groeien en het gevoel hebben dat ze op hun plek zitten. Ellis: ‘Niet door een slimme slogan te bedenken, maar door de daadwerkelijke verschillen tussen de bedrijven zo zichtbaar te maken dat een kandidaat een weloverwogen keuze kan maken.’
‘Het gaat bij employer branding niet om een slimme slogan bedenken.’
Er is volgens Ellis nog een reden waarom dit verhaal nu relevant is. A.I. maakt communicatie in hoog tempo vlakker, stelt hij. A.I. schrijft vacatureteksten beter, maakt recruiter-outreach gepolijster, carrièrepagina’s worden gladder. Dat klinkt positief, tot je beseft dat iedereen toegang heeft tot dezelfde tools. Als iedereen competente content kan produceren, is competentie geen onderscheidend vermogen meer. Wat wél waarde krijgt, is helder denken. De bedrijven die winnen zijn degenen die dit strategische werk hebben gedaan om precies te begrijpen waarom iemand voor hén zou moeten kiezen boven een even aantrekkelijk alternatief.
Jacht stopt nooit
A.I. kan dat idee misschien prachtig (en heel snel) verwoorden, maar kan het niet bedenken. Dat is meteen de les voor elke organisatie die geen 240.000 dollar te besteden heeft aan één functietitel: de jacht op het beste talent stopt nooit, ongeacht hoeveel kandidaten er op de markt zijn of hoe bekend een merknaam al is. ‘De uitdaging is niet om vraag te creëren’, begrijpt Ellis ook wel. ‘Het is om de juiste mensen te laten begrijpen waarom deze rol, dit team en dit moment bij OpenAI aantrekkelijker zijn dan alle andere mogelijkheden die ze hebben. Dat is een heel andere taak.’
‘Als zelfs OpenAI employer branding nog altijd nodig vindt, waarom heeft niet elk bedrijf dat dan nodig?’
OpenAI heeft allang bereikt wat de meeste bedrijven denken dat employer branding zou moeten bereiken, concludeert Ellis. ‘En ze geloven nog steeds dat deze discipline ertoe doet. En als de meest aantrekkelijke werkgever ter wereld nog steeds vindt dat dit werk de moeite waard is om voor te adverteren, is het de moeite waard om je af te vragen waarom alle anderen denken dat ze het zich kunnen veroorloven om dit werk over te slaan. Als zelfs OpenAI employer branding nog altijd nodig vindt, waarom heeft niet elk bedrijf dat dan nodig?’
Of, zoals Drobot het stelt: ‘De beste bedrijven vechten nog steeds voor dezelfde uitzonderlijke mensen. Die mensen hebben keuzes. En wie erin slaagt hen aan te trekken, te houden of te verliezen, heeft gevolgen die veel verder gaan dan alleen recruitment. Dus ja, zelfs OpenAI heeft employer branding nodig. En Google heeft ons net een nogal dure herinnering gegeven waarom.’

