Werf& Weekly – transcript (2026 - Week 33)
Welkom bij de Werf& Weekly, de podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op Werf-en.nl. Onder andere over schulden in de uitzendbranche, krimp bij detacheerders, waarom solliciteren via WhatsApp minder vanzelfsprekend wordt en hoe G4S het beeld van werken in de beveiliging wil verbreden. Dat is een flinke lijst voor vandaag, zeker? Laten we dan maar direct beginnen bij die financiële realiteit. Afgelopen week verscheen een artikel over een nogal zware erfenis uit de coronatijd, specifiek voor de uitzendbranche.
Ja, dat was best een confronterend stuk, dat kun je wel zeggen. Het gaat over zo’n 2.500 uitzendbureaus die gezamenlijk nog naar schatting € 750 miljoen schuld met zich meeslepen. Oef! Ja, dat tikt behoorlijk aan. En dat zit hem dus vooral in die NOW-regelingen van destijds, plus nog een berg uitgestelde belastingschulden. Insolventiejuristen Anastasia van Cadsand en Erik Boal hebben daar uitgebreid onderzoek naar gedaan.
Ja, en zij vonden in hun data dus echt flinke uitschieters. Zeker, ze hadden het over uitschieters van 40 tot zelfs € 56 miljoen schuld bij individuele bureaus. Ja, dat zijn bedragen waar je als ondernemer wel wakker van ligt, lijkt me. Ja, precies dat. Kijk, tijdens de pandemie werkte de overheid natuurlijk voor veel bedrijven als een soort gratis pinautomaat. Maar als ik die cijfers nu hoor, vraag ik me hardop af of we nu massaal faillissementen gaan zien.
Ja, dat is een hele terechte zorg. En het wrange is eigenlijk dat het in veel gevallen om bedrijven gaat die nu in de basis gewoon goed draaien. Wacht even, ze draaien goed, maar ze vallen toch om? Nou ja, ze hebben gewoon een actueel klantenbestand, ze maken marges op hun plaatsingen. Operationeel is er gewoon bestaansrecht, maar ja, die oude last weegt domweg te zwaar omdat de Belastingdienst nu weer op de stoep staat. Precies. Zodra de fiscus de uitgestelde betalingen actief gaat innen of regelingen intrekt, dan trekt zo’n bureau het niet meer. De kassa is dan letterlijk leeg. Dus je maakt vandaag bij wijze van spreken € 1.000 winst, maar je moet € 1.500 aan oude schulden aftikken. Ja, dan bloed je simpelweg langzaam dood, en daardoor dreigt er nu een flinke golf aan faillissementen of op zijn minst een hele sterke consolidatie.
Een consolidatie, overnames dus. Klopt. In het artikel wordt bijvoorbeeld Samson Investments genoemd. Dat is een partij die daar volop op inzet; zij zoeken actief naar dit soort kwetsbare bureaus om ze over te nemen. Maar waarom is juist die uitzendbranche dan zo kwetsbaar voor deze financiële nasleep? Dat heeft voor een groot deel te maken met de lage instapdrempel. Er zijn in Nederland nou eenmaal ongeveer 20.000 uitzendbureaus actief. Dat is best een fors aantal. Ja, heel veel daarvan zijn kleine spelers zonder al te dikke financiële buffers. Al gaat dat overigens wel veranderen met het nieuwe toelatingsstelsel, de Wtta, in 2027. Maar voor nu blijft het onrustig. Absoluut. Je zag het recent nog bij het faillissement van Enpuls of die hele onrust rondom JEX Backoffice II. De flexmarkt is op dit moment gewoon financieel best kwetsbaar.
Helder. Dan maken we even de overstap naar een ander deel van die flexmarkt. Een ander artikel van deze week gaat over de detacheerders. Ja, de nieuwste Marktmonitor van de VDN, de Vereniging van Detacheerders Nederland, kwam uit. Klopt. En ook daar zien we druk, maar dan meer op het operationele vlak. De omzet in de detachering daalde in het tweede kwartaal van 2026 met 2,6%. En er was nog een detail dat wel echt opviel in dat rapport. Je bedoelt de mensen op de bank? Ja, precies. 6,4% van de medewerkers bij detacheerders zit momenteel op de bank. Dat betekent dus wel een contract, maar geen opdracht, oftewel leegloop. Vooral in de hoek van Finance zagen we een stevige krimp van ruim 18%, en in Legal ook ruim 13%.
Maar hier had ik dus echt even een kortsluiting in mijn hoofd. Hoe bedoel je? Nou, wacht even: de omzet daalt, het aantal fte daalt met ruim 8%, maar tegelijkertijd las ik dat de tarieven stegen met 4,5%. Ja, dat klinkt heel paradoxaal, hè? Compleet tegenstrijdig. Hoe kan een krimpende markt waar mensen op de bank zitten nou hogere prijzen vragen aan de klant? Dat lijkt tegen alle wetten in te gaan. Maar die tariefstijging komt puur door kostenopdrijvende factoren van binnenuit, niet door een toenemende marktvraag. Je doelt op de nieuwe cao, onder andere? Ja, er is een nieuwe cao voor detacheerders en daarin is bijvoorbeeld de pensioenpremie verdubbeld. Als jouw kostprijs per werknemer stijgt, moet je het tarief wel verhogen om je marge te behouden.
Dus de klant betaalt meer, puur om de interne kosten van de detacheerder te dekken. Precies. En dat terwijl werkgevers de druk ook al voelen. We dachten allemaal dat de strenge handhaving op de Wet DBA zou zorgen voor een toevloed van zzp’ers naar detachering. Ja, dat ze de schijnzelfstandigheid wilden vermijden en dus massaal gedetacheerden zouden inhuren. Exact, maar die toevloed blijft voorlopig nog uit. Bedrijven kijken toch even de kat uit de boom. En daarnaast speelt er bij Legal en Finance nog een hele andere ontwikkeling: de invloed van AI, neem ik aan? Ja. Grote organisaties gebruiken tegenwoordig steeds vaker kunstmatige intelligentie voor standaard juridisch of financieel uitzoekwerk. Dus voor dat specifieke werk huren ze gewoon minder snel iemand in, wat dus weer direct die leegloop verklaart.
Om al die mensen die op de bank zitten weer aan het werk te krijgen, moeten werkgevers kandidaten natuurlijk wel goed weten te bereiken, zeker, en het sollicitatieproces zo soepel mogelijk maken. En daar gaat een ander artikel van deze week over: dat solliciteren via WhatsApp, wat rond 2019 echt als de heilige graal werd gezien. Ja, die beroemde groene knop onder de vacature. Precies. Het was laagdrempelig, modern, maar nu blijkt dus dat veel werkgevers die knop stilletjes weer weghalen. Het leverde domweg nauwelijks extra sollicitaties op. Nee, het viel in de praktijk flink tegen. Het is eigenlijk alsof je een hele uitnodigende voordeur in je huis plaatst, maar direct daarachter ligt een zware hindernisbaan. De knop was makkelijk, maar het proces erachter blijkbaar niet.
Ja, die vergelijking klopt helemaal. Het kanaal zelf — WhatsApp — was namelijk niet het probleem, Nederlanders appen de hele dag door. Waar ging het dan mis bij het proces aan de achterkant? Dat blijkt ook heel mooi uit data van Floyd & Hamilton in dat artikel. Kandidaten haken op mobiel 53% vaker af dan op een desktop. 53%, dat is echt aanzienlijk. Omdat ze via WhatsApp opeens een formulier moesten invullen. Ja, precies dat. Je klikt op een WhatsApp-link, verwacht een simpel chatje, en vervolgens krijg je een link naar een of ander lang webformulier dat ooit ontworpen is voor een groot beeldscherm, met velden voor een motivatiebrief die je op je duimen moet typen en het uploaden van een pdf-cv dat je natuurlijk niet op je telefoon hebt staan.
Exact, dat frustreert kandidaten mateloos. Dus de candidate experience moet je echt vanaf de basis herontwerpen als je mobiel wilt werven. Hoe doe je dat dan goed? Geen WhatsApp meer dus, maar wat wel? In het artikel introduceren ze de term Conversational Apply. Dus geen externe WhatsApp-knop meer, maar gewoon een chat-achtige interface op je eigen vacaturepagina. Een chatbot-achtig formulier bedoel je dan? Ja, korte vragen, logische stappen, veel minder verplichte velden. Gewoon afgestemd op hoe mensen daadwerkelijk een smartphone gebruiken.
Interessant. Laten we dan nu doorgaan naar het snelle nieuws van deze week, we hebben drie kortere items. Ja, schiet maar af. We blijven nog heel even bij de technologie, want niet alleen de manier waarop mensen solliciteren verandert, maar ook hoe ze vacatures online vinden. Ja, en dan hebben we het over GEO neem ik aan? Klopt, GEO, oftewel Generative Engine Optimization. Onderzoek van Jelify, uitgevoerd door Bart Martens, toont aan dat de sector Vacatures en Werk het bijzonder goed doet qua vindbaarheid in AI-zoekmachines. Spelers als Tempo-Team en YoungCapital scoren daar heel sterk, mede omdat ze aan de achterkant van hun site het zogeheten JobPosting schema perfect hebben ingericht. Ja, daardoor kan de AI de vacaturedata feillos uitlezen en presenteren aan de gebruiker. Maar als ik daar even over nadenk: als zo’n AI in de chat al direct antwoord geeft op vragen als ‘wat is het salaris?’ of ‘waar is de baan?’, waarom zou een kandidaat dan nog doorklikken naar onze website? Kost ons dit niet gewoon traffic? Ja, dat is precies de juiste vraag, het is echt een strategische keuze voor recruiters op dit moment. Een duivels dilemma eigenlijk? Absoluut. Je traint de AI met jouw data en de AI oogst vervolgens jouw vacature om de gebruiker op het eigen platform te houden. En toch moet je het doen. Ja, want zichtbaarheid in die AI-tools is nu essentieel. Als je het niet doet, ben je simpelweg onzichtbaar voor de nieuwe generatie werkzoekenden die Google steeds vaker links laat liggen.
Helder, je moet dus wel mee. Van de digitale zoektocht gaan we naar de fysieke reis. Een ander artikel van deze week gaat over reistijd. Ah, het forenzenonderzoek. Inderdaad, onderzoek van Intelligence Group en SD Worx. Wat opvalt zijn de grote regionale verschillen. Randstedelingen, en overigens ook mensen in de regio Arnhem-Nijmegen, zijn opvallend vaker bereid om meer dan 45 minuten te reizen. En in andere regio’s is dat een stuk minder, toch? Ja, in Zeeuws-Vlaanderen en Zuid-Limburg willen ze bijvoorbeeld maximaal een kwartier reizen. En ik vond dat eigenlijk best tegenstrijdig klinken. Waarom tegenstrijdig? Nou, je zou denken dat mensen op het platteland gewend zijn om verder te rijden voor voorzieningen, terwijl mensen in de stad alles om de hoek hebben en dus minder ver willen reizen. Ja, gevoelsmatig klopt dat wel, maar de arbeidsmarkt werkt hier net even anders. Leg uit. Het heeft te maken met de concentratie van werkgevers. In de Randstad heb je veel hoofdkantoren en grotere organisaties, daar reist men langer voor. Zit daar veel verschil in dan per type organisatie? Zeker, de cijfers laten zien dat medewerkers van kleine organisaties gemiddeld 44 minuten forenzen, en bij grote bedrijven loopt dat op naar 62 minuten. Oké, dus als je als recruiter in een grens- of krimpregio zit, wat moet je dan met deze kennis? Dat betekent dat je echt hyperlokaal moet werven. Je kunt daar geen talent verwachten van dertig kilometer verderop. Bijna 30% van de werknemers ziet de reistijd inmiddels als weggegooide tijd, dat is flink. En dat los je ook niet even op met een auto van de zaak. Nee, grappig dat je dat noemt, want een leaseauto voegt blijkbaar slechts zo’n 4 minuten extra reisbereidheid toe. Dus je moet dit echt goed meenemen in je locatiebeleid en in je arbeidsmarktcommunicatie.
Goed om te weten. Dan het laatste snelle item. De kandidaat is gevonden, woont dichtbij genoeg en wil solliciteren. Dan ga je als recruiter natuurlijk even hun social media checken, toch? Ja, dat is verleidelijk. We hebben het over cybervetting, het woord van de week. Precies, cybervetting: het online natrekken van kandidaten. Ongeveer een kwart van de Nederlandse organisaties doet dat blijkbaar, en dat ligt best gevoelig. Nogal, ja. De NVP Sollicitatiecode zegt: wees voorzichtig. Maar de Autoriteit Persoonsgegevens zegt eigenlijk gewoon: het mag in beginsel helemaal niet, ook niet als het profiel van de kandidaat openbaar is. Inderdaad. Maar hoe kan dat nou? Als ik mijn Instagram of LinkedIn helemaal openzet voor de hele wereld, dan mag een recruiter toch wel even kijken? Nee, de toezichthouder zegt dat er in een sollicitatieprocedure sprake is van een afhankelijkheidsrelatie; jij wilt die baan. Ah, dus als een werkgever vraagt ‘mag ik even kijken?’, voel je je verplicht om ‘ja’ te zeggen. Precies, er kan dan juridisch gezien geen sprake zijn van vrije toestemming. Maar los van de regels is er nog een belangrijke reden om het niet te doen, en dat is de effectiviteit. Onderzoek, onder andere van onderzoeker Frans Munk, wijst uit dat het bekijken van socials totaal geen voorspellende waarde heeft voor toekomstige werkprestaties. Het voegt dus niets toe aan je selectie. Nee, sterker nog, het leidt heel snel tot vooroordelen. Denk aan affiniteitsbias, dat je iemand sympathieker vindt omdat hij dezelfde hobby heeft, of bevestigingsbias, waarbij je online puur zoekt naar dingen die je eerdere twijfels over een kandidaat bevestigen. Dus als we dit toch willen doen, wat is dan het advies? Documenteer je proces strak, beperk je puur tot professionele netwerken zoals LinkedIn, wees vooraf in je vacature transparant dat je het doet, en blijf natuurlijk helemaal weg van privé- en gezondheidsinformatie.
Over het voorkomen van vooroordelen gesproken, we zijn alweer aangekomen bij de campagne van de week, en beveiligingsbedrijf G4S wil af van een stereotiep imago. Ja, er was een hele opvallende koerswijziging in hun nieuwe campagne. Dat lees je in het artikel over de nieuwe G4S-campagne. De vorige campagne heette Om de wereld veiliger te maken / Morgen Veiliger en liet vooral zien wie er werken, en deze nieuwe campagne heet Jij. Eindeloze mogelijkheden. Klopt, ze hebben de spiegel eigenlijk helemaal omgedraaid, vind ik. Hoe bedoel je dat precies? Nou, ze laten nu niet meer primair het bedrijf aan de kandidaat zien, ze laten de kandidaat aan de kandidaat zien, maar dan in allemaal verschillende mogelijke rollen. Ah ja, op die manier. Ja, ze focussen nu veel meer op wat jij daar als individu kunt worden, in plaats van alleen wat je moet doen. Van objectbeveiliger tot aan techspecialist op de meldkamer. Inderdaad, precies. Hun vacatureteksten zijn ook echt veranderd: het is geen checklist meer van ‘dit moet je doen’, maar veel meer ‘dit is hoe je je hier kunt ontwikkelen’. Het legt de bal veel meer bij de persoonlijke ambities van de kandidaat. Zeker, en die focus op het individu en de groeimogelijkheden die een bedrijf kan bieden, dat werkt op dit moment gewoon ontzettend goed voor je employer branding. Mooie ontwikkeling om te zien.
We zijn bijna aan het einde gekomen, maar je had nog een laatste overpeinzing bij dit alles. Ja, we hebben het vandaag natuurlijk uitgebreid gehad over AI-zoekmachines, over slimme algoritmes en de digitale candidate experience. Het vak verkleurt heel snel naar tech. Klopt, het recruitmentvak wordt met de dag technologischer. Maar als we dan kijken naar zo’n afkeer van lange reistijden omdat mensen waarde hechten aan hun privétijd, dan zie je eigenlijk een tegenbeweging. Ja, dan zien we dat kandidaten in de kern juist verlangen naar iets hyperpersoonlijks en menselijks. De vraag voor de komende jaren wordt misschien niet eens wie de beste tech of tools heeft, maar welke werkgever in al die digitalisering het beste menselijkheid weet te behouden.
Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op Werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.
Luister liever?
Beluister de volledige afleveringen van Werf& Weekly via je favoriete podcastplatform of via onze podcastpagina.
Naar de podcastpagina