Werf& Weekly – transcript (2026 - Week 32)

Welkom bij de Werf& Weekly, de podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op Werf-en.nl. Onder andere over de plagen die LinkedIn als vacaturesite bedreigen, waarom objectief selecteren zo vaak strandt op motivatie, waarom jobhoppen niet per se een rode vlag is, en een retailcampagne waarin nog genoeg werk aan de winkel is. Laten we dan maar direct in ons belangrijkste gereedschap duiken: LinkedIn. Afgelopen week verscheen een artikel over wat de tien plagen van het platform worden genoemd.

En we hebben het dan niet over een kleine storing. Nee, absoluut niet. Het gaat echt over fundamentele scheuren in het platform. Wat je ziet is dat het platform zo groot is geworden dat de kwaliteit aan beide kanten begint af te brokkelen. Ja, en een van de opvallendste dingen uit dat artikel vond ik de spookvacatures. Dat is inderdaad een heel groot probleem. Kijk, in de Amerikaanse staat Texas is er door de procureur-generaal zelfs een officieel onderzoek gestart naar dit fenomeen. Wacht, echt een overheidsonderzoek? Ja, klopt. Ze schatten in dat zo’n 20 tot 33% van de vacatures op LinkedIn neppe of onbeheerde vacatures zijn.

Maar leg eens uit: waarom zou een bedrijf moeite doen om een vacature online te zetten als ze niemand zoeken? Nou, dat is voornamelijk strategisch. Bedrijven laten die vacatures openstaan om de illusie van groei te wekken. Het is een signaal naar investeerders en naar de concurrentie. Oh, op die manier? Ja, en ze verzamelen zo ook nog eens passief een database van cv’s. Maar voor de recruiter en de werkzoekende is het natuurlijk heel schadelijk, want de markt vervuilt compleet.

Ja, daar kan ik me voorstellen. En aan de andere kant van de tafel zit je met de kandidaten — of nou ja, wat we denken dat kandidaten zijn. Dat artikel ging ook in op nepprofielen. Precies, en dat wordt alleen maar erger. Onderzoeksbureau Gartner heeft voorspeld dat in 2028 één op de vier profielen nep zal zijn, veelal gedreven door deepfake-technologie. Één op de vier, dat is echt substantieel. Zeker, en we hebben het dan niet over een zolderkamerhacker. Het artikel noemt Operatie Jasper Sleet. Dat is een gecoördineerde actie vanuit Noord-Korea, waarbij ze profielen van echte westerse IT-professionals kapen. Ongelooflijk, ze stelen een echte identiteit om remote werk te bemachtigen? Ja, puur om buitenlandse valuta het land in te krijgen. Als recruiter heb je dat bijna niet door, want de achtergrond en de werkervaring zijn van een echt persoon.

En alsof dat nog niet genoeg is, las ik ook over de term AI-slop. Ah ja, AI-slop, dat is de volgende plaag. Detectiebedrijf Pangram heeft berekend dat zo’n 40 tot 41% van de lange posts op LinkedIn inmiddels volledig door AI is gegenereerd. Dus eigenlijk stuurt een AI-recruiter een AI-gegenereerde InMail naar een AI-kandidaatprofiel. Exact, het is een soort simulatie geworden. En tegelijkertijd — en dat is voor werkgevers echt pijnlijk — knijpt het platform het organische bereik van bedrijfspagina’s af. Met zo’n 60 tot 66%, stond in het artikel. Ja, dus als je nog gezien wilt worden, word je eigenlijk gedwongen om te betalen.

En over betalen gesproken: de tarieven gaan ook omhoog, toch? Ja, aanzienlijk. LinkedIn Recruiter Corporate werd 15 tot 20% duurder; je betaalt nu ongeveer $10.800 tot$ 12.960 per stoel. Dus laten we dit even uitpakken: voor een recruiter is het alsof je op een huizenmarkt opereert waar een derde van de huizen niet echt te koop staat, een kwart van de kopers niet bestaat, maar de makelaar wel de tarieven met 20% verhoogt. Dat is een hele treffende vergelijking, ja. Het laat zien dat afhankelijkheid van één platform echt een risico wordt. Recruiters moeten kijken naar nicheplatforms of naar concurrenten, zoals dat aangekondigde OpenAI Jobs-platform. Precies, dat soort initiatieven proberen een alternatief te bieden. De tijd van blind varen op LinkedIn is echt wel voorbij.

Oké, laten we dan de stap maken naar het echte menselijke gesprek, want met al die AI en bots wordt het persoonlijke sollicitatiegesprek steeds belangrijker. Dat zou je zeggen, ja. Maar een ander artikel van deze week van Wim Thielemans laat heel mooi zien waarom we onszelf juist in dat menselijke gesprek vaak voor de gek houden. Dat ging over objectief selecteren, toch? Klopt. Kijk, we trappen simpelweg in drie bekende valkuilen. De eerste is dat sollicitanten sociale wenselijkheid laten zien; ze vertellen je wat je in de vacaturetekst hebt gezet. Ja, klinkt logisch. En de andere valkuilen? De tweede is dat we zenuwachtige energie of extraversie vaak verwarren met echte gedrevenheid. En de derde is de illusie van een goede voorbereiding.

Hoe bedoel je dat, de illusie van voorbereiding? Nou, als een kandidaat feilloos de website kan citeren, zien we dat vaak aan voor diepe motivatie, maar het betekent eigenlijk alleen maar dat iemand zijn huiswerk heeft gedaan. Het artikel had daar een mooie analogie voor: de mug op de piano. Ah ja, die is sterk. Stel je voor: je neemt een perfect gestructureerd interview af, de vaardigheden kloppen helemaal — dat is de prachtige pianomuziek. Oké, maar dan beoordeel je één onderdeel, de motivatie, puur op je gevoel: dat is de mug die rond de microfoon zoemt. Die ruis besmet de hele opname en dus je hele beslissing.

Dus we wegen de competenties af op een apothekersweegschaal, maar bij de motivatie gooien we blindelings gewoon een handvol zout bij. Ja, prachtig verwoord, dat is exact wat er gebeurt. Maar hoe los je dat op? Wat kunnen recruiters hieraan doen? Het belangrijkste is dat je vooraf, samen met de hiring manager, heel strak definieert welke attitude het werk echt eist. Dus niet pas tijdens het gesprek bedenken of het klikt. Precies. Je kunt instrumenten gebruiken zoals Attitude in a Box. Dan leg je gedrag en drijfveren objectief langs een vaste meetlat door middel van dilemma’s. Zo voorkom je dat je achteraf gaat interpreteren op basis van een vlotte babbel.

Duidelijk. Dan over naar een ander oud vooroordeel: een cv vol korte dienstverbanden. Dan gaan bij de meeste recruiters toch wel de alarmbellen af. Ja, het jobhoppen. Dat is misschien wel de oudste rode vlag in recruitment. Maar een nieuw artikel toont aan dat we jobhoppen misschien wel helemaal verkeerd begrijpen. Er was een onderzoek gedaan onder Amerikaanse hedge fund managers, toch? Klopt, ruim 8.600 hedge fund managers zijn geanalyseerd. En wat blijkt: jobhoppers hebben een cruciaal voordeel, namelijk een enorm aanpassingsvermogen.

Maar waarom specifiek hedge fund managers? Omdat de output daar direct meetbaar is in rendement. Kijk, normaal gesproken als een manager overstapt naar een nieuw fonds, valt de prestatie in het begin met 72% terug. Dat is flink, ja. En het kost gemiddeld vier maanden om weer op het oude niveau te komen. Je moet de cultuur leren, de systemen, de ongeschreven regels. En hoe zat dat dan bij de jobhoppers? Die frequente wisselaars — dus mensen die vier keer of meer waren overgestapt — herstellen zich al binnen twee maanden. Ze hebben overdraagbare vaardigheden ontwikkeld om supersnel te navigeren in een nieuwe omgeving.

Oké, dat ze snel zijn ingewerkt is natuurlijk mooi, maar de angst van de recruiter is toch niet inwerktijd? Waar ben je dan bang voor? Nou ja, de angst is dat ze na een half jaar weer weg zijn. Weegt die snelheid wel op tegen het risico dat ze snel weer vertrekken? Dat is een hele scherpe kanttekening, en dat artikel nuanceert dat ook. Het vertrekrisico is inderdaad reëel, maar het gaat om de context. Welke context? Nou, in rollen die heel zwaar leunen op samenwerking of in periodes van snelle groei en chaos in een bedrijf is die enorme wendbaarheid goud waard.

Dus je accepteert dat ze korter blijven omdat ze in die korte tijd meer impact maken. Precies. Staar je niet blind op de kwantiteit van de banen, maar pas bijvoorbeeld je onboarding aan en kijk naar wat je op dat moment als bedrijf echt nodig hebt. Helder. We gaan het straks over een retailcampagne hebben, maar eerst wat korter nieuws.

Want als we het hebben over wendbaarheid op bedrijfsniveau, komen we uit bij de flexmarkt. JEX Backoffice II is failliet verklaard. Ja, dat nieuws sloeg wel in. Het gaat om een onderdeel van het grotere Rotterdamse JEX van Nick Hillebrand. Er speelde daar al langer wat, toch? Zeker, er was al sprake van geldnood. Ze kampten met een negatief eigen vermogen van € 15 miljoen en een belastingschuld van zo’n € 25 miljoen. En wat is hier de impact van? Valt er nu een dominosteen in de flexmarkt? Dat is de grote vraag. Is dit een geïsoleerde strategische keuze omdat ze hun focus hebben verlegd naar AI-oplossingen, of is het een teken van een groter probleem? Het creëert nu in ieder geval heel veel onzekerheid voor uitzendbureaus en flexwerkers die via hen werken.

Iets om in de gaten te houden dus. Dan door naar een ander kort nieuwtje: uit data van Intelligence Group blijkt dat onze reisbereidheid sterk afhangt van onze leeftijd en opleiding. Ja, heel fascinerend. Mensen in de vroege twintig hebben gemiddeld 44 minuten over voor woon-werkverkeer. En de oudere generatie? Een 67-jarige heeft daar nog maar 36 minuten voor over. En dat opleidingsniveau, hoe zat dat precies? Daar zagen we hele precieze stappen van exact 5 minuten. Mensen met een vmbo-achtergrond vinden 31,5 minuut acceptabel, en dat loopt per niveau op tot 46,5 minuut voor academici. Ik zag ook staan dat we volgens SD Worx gemiddeld 9 minuten langer reizen dan we eigenlijk acceptabel vinden. Blijkbaar is de bereidheid om in de file te staan niet iets wat rijpt met de jaren. Haha, nee, blijkbaar niet. Maar het is voor recruiters wel heel relevante data: je moet je locatietargeting echt aanpassen op de leeftijd en het opleidingsniveau van de doelgroep die je zoekt.

Goed punt. Dan het woord van de week: de accordeonweek. Ja, dat is een plan uit de Belgische politiek voor flexibele werkweken, ook wel annualisering genoemd. Hoe werkt dat in de praktijk? Je werkt in piekmomenten tot wel 50 of 60 uur per week, en in rustige periodes werk je veel minder — vandaar de accordeon — maar je krijgt wel elke maand een vast salaris. Dat klinkt voor een werkgever heel efficiënt. Dat is het ook, maar de vakbonden vrezen verlies van overwerktoeslagen en onvoorspelbare roosters. In Nederland kennen we dit trouwens al in de vorm van het jaarurenmodel in de landbouw. Wat is de les hieruit voor werkgevers? Dat roosterzekerheid in deze krappe arbeidsmarkt eigenlijk een veel belangrijkere arbeidsvoorwaarde is geworden dan extreme flexibiliteit. Mensen willen weten waar ze aan toe zijn.

Dat brengt me eigenlijk heel natuurlijk bij onze campagne van de week. Want als we het hebben over sectoren met roosters, flexibiliteit en een enorme wervingsbehoefte, dan staan we direct in de winkelstraat. Absoluut. Het gaat over de nieuwe campagne van INretail, die heet: Er is nog genoeg werk aan & in de winkel. Ja, en ze richten zich specifiek op Gen Z, millennials en zij-instromers, toch? Klopt, en wat echt opvalt is hoe ze dat doen: ze werken met een interactieve swipe-game. Dus geen lange lappen tekst over wat de functie inhoudt. Ik zag wat voorbeelden van die vragen, dingen als: ‘Geef jij je kamer vaak een Pinterest-vibe?’ Ja, precies. Door dat soort laagdrempelige, visuele vragen te beantwoorden, swipen kandidaten zich eigenlijk door een soort persoonlijkheidstest heen.

Het is gamification ten top. Maar als we kijken naar hoe moeilijk ze het hebben om mensen te vinden, kunnen we wel stellen dat er in recruitment blijkbaar ook nog genoeg werk aan de winkel is. Zeker, de uitdaging voor de retailbranche is vooral het imago: ze moeten laten zien dat het meer is dan alleen een bijbaan op zaterdag. Ja, het is natuurlijk ook een serieuze carrière. Precies, door deze campagne laten ze zien dat er ook volop kansen zijn op het hoofdkantoor, in marketing of in e-commerce. Ze doorbreken echt de vooroordelen. En voor recruiters in andere branches, wat is de les? Beleving is cruciaal. Swipen werkt voor deze generatie beter dan lezen. Maak het visueel en interactief als je jong talent wilt bereiken.

Mooi. We hebben heel wat besproken vandaag. Wat is de gedachte die we de luisteraar willen meegeven ter afsluiting? Nou, als we kijken naar die jobhoppers die dus excelleren in aanpassingsvermogen in nieuwe omgevingen, en we zien tegelijkertijd hoe AI in hoog tempo routinematig werk overneemt — zoals we bij LinkedIn bespraken — ja, dan is de vraag om over na te denken: is pure wendbaarheid straks niet de enige echte hard skill die nog overblijft op een cv? Een hele scherpe gedachte om mee af te sluiten. Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op Werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.

Luister liever?

Beluister de volledige afleveringen van Werf& Weekly via je favoriete podcastplatform of via onze podcastpagina.

Naar de podcastpagina