Werf& Weekly – transcript (2026 - Week 31)

Welkom bij de Werf& Weekly, de podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op Werf-en.nl. Deze week kijken we hoe recruitment minder reactief en slimmer kan worden. Van een steviger fundament voor het vak tot een AI-recruiter op WhatsApp en een ATS dat eindelijk zou moeten meedenken.

Daarna volgt snel nieuws en een zomerse arbeidsmarktcampagne uit de reiswereld. Ja.

We hebben best wel een volle agenda voor deze editie.

Absoluut. Maar we beginnen bij de basis. Voordat we naar al die slimme technologie kijken, moeten we het eigenlijk hebben over het fundament van ons eigen werk.

Ja, precies.

Want afgelopen week verscheen een artikel over een webinar van Koen Roozen en zijn boodschap was best wel direct, toch?

Zeker, ja. Hij stelt eigenlijk heel onomwonden dat recruiters veel te vaak bezwijken onder wat hij de waan van de dag noemt.

Ja, die overlevingsstand.

Precies. We rennen continu van de ene vacature naar de andere. We reageren alleen maar op losse aanvragen van managers. En daardoor vergeten we compleet om even een stap terug te doen en strategisch te kijken.

Ja, in het stuk wordt die vergelijking gemaakt met een toren van Jenga. En dat Ik vond dat echt een fantastisch beeld.

Ja, die metafoor werkt heel goed. Stel je zo’n Jenga-toren voor. Je bouwt hem op, maar je moet er de hele tijd blokjes tussenuit tikken.

Zonder dat de boel instort.

Exact. En Koen Roozen zegt eigenlijk elke keer als jij als recruiter onder enorme tijdsdruk toegeeft dus je levert een stukje tijd of kwaliteit in, dan trek je zo’n blokje weg.

Dus als je bijvoorbeeld snel een referentiecheck overslaat omdat die manager in je nek hijgt.

Ja, of als je een intakegesprek net even wat korter doet. Je denkt dat je op dat moment tijd wint, maar je bent letterlijk je eigen fundament aan het destabiliseren. Hij noemt dat downstream werken dus stroomafwaarts.

Hoe bedoel je dat precies?

Nou, stel, je staat beneden aan een rivier en bovenaan gooit iemand de hele tijd rommel in het water. Wij staan stroomafwaarts met netjes al die rommel eruit te vissen.

Aha. We dweilen met de kraan open.

Precies. We herstellen continu fouten die veel eerder in het proces zijn gemaakt. Puur omdat we aan het begin de criteria niet scherp krijgen.

Maar wacht even, ik hoor dit en dan denk ik. We leven toch in een wereld vol data? Ik bedoel, we hebben allemaal dure dashboards. Als we ergens steken laten vallen, los je dat tegenwoordig toch gewoon op met meer meetmomenten of een slimme AI-tool?

Ja, dat is de eerste reflex van veel mensen. Maar de grote vraag is dan wat ben je in hemelsnaam aan het meten?

Nou ja, je doorlooptijd, je succesratio.

Ja, maar zolang jouw werkwijze zelf niet stabiel is, vertellen die cijfers je helemaal niets. Koen Roozen gaf daar in zijn webinar een heel mooi voorbeeld van. Stel, je hebt twee recruiters in je team, toch?

Oké, ja.

De ene stuurt helemaal op kwaliteit. Die neemt rustig de tijd voor drie uitgebreide gespreksrondes met de kandidaat.

Degelijk werk.

Ja, maar de andere recruiter die hecht nul waarde aan procedures en jaagt iedereen er in twee supersnelle rondes doorheen. Puur op snelheid.

Ja, dat zie je vaak genoeg.

Als je de data van die twee collega’s dan bij elkaar gooit in één dashboard, om bijvoorbeeld je gemiddelde time-to-hire te berekenen. Ja, dan krijg je een getal dat eigenlijk niks betekent.

Oh wow. Dus je meet eigenlijk gewoon de chaos van je eigen afdeling.

Exact. Je data is volstrekt zinloos als je proces daaronder je fundament niet stabiel is.

Ja, logisch eigenlijk.

Dus je moet aan de voorkant het gesprek aan. Spreek vijf keiharde criteria af met de manager. Kalibreer die ook echt met elkaar, zodat je allebei hetzelfde verstaat onder proactief. En valideer na een jaar of die criteria echt voorspellend waren.

Maar eerlijk, managers willen toch gewoon gisteren die stoel gevuld hebben? Als ik zeg ho, stop, we gaan eerst even de criteria kalibreren, dan word ik toch de kamer uitgekeken.

Dat is waar je die strategische expertise op moet pakken. En gebruik gewoon de keiharde cijfers, want die spreken boekdelen. Wist je dat 30% van het verloop al in het eerste jaar plaatsvindt?

30%.

In het eerste jaar? Ja, en één zo’n bad hire dus. Iemand die snel weer weggaat, kost een organisatie gewoon tussen de zestig- en tachtigduizend euro.

€ 60.000 tot € 80.000. Het is echt bizar.

Zeker, dat zit in inwerktijd. Verlies van productiviteit. Dus als je als recruiter alleen maar dat doorgeefluik bent voor het verlanglijstje van de manager, kost je dat de organisatie enorm veel geld.

Dan ben je eigenlijk gewoon aan het bezuinigen op de verkeerde dingen. Maar hoe bouw je dat fundament dan? Want we hebben het druk.

Nou, hij adviseert microstrategie: gewoon structureel 10 minuten per week strategisch overleg met je team. Klinkt simpel, maar tien keer 10 minuten werkt veel beter dan één keer verrast worden door de chaos.

Goed, maar als wij 10 minuten per week gaan zitten nadenken, wie vangt dan die enorme pieken in sollicitaties op? Want de operatie gaat wel door. En dat brengt ons heel mooi bij een opvallende oplossing uit België.

Oh ja, de zomer van Antwerpen.

Precies. Een ander artikel van deze week gaat over de werving voor dat festival. Die moest op de valreep tientallen mensen hebben en vroeger was dat blijkbaar echt een chaos van spreadsheets. Maar nu deden ze dat met Marcel.

En voor de luisteraar: we moeten even heel duidelijk zijn. Marcel is dus geen menselijke collega.

Nee, was het maar zo’n feest.

Nee, het is een AI conversational chatbot. En het mooiste is: deze bot werkt volledig via WhatsApp.

Wacht. Dus je solliciteert letterlijk via een Whatsappje?

Ja, het is super laagdrempelig. Marcel bundelt maar liefst elf verschillende recruitmentflows. Dus of je nou barpersoneel bent of projectleider, alles loopt via dat ene nummer. Hij reageert 24/7.

Oké, dat klinkt handig, maar het is dus niet gewoon een digitaal formuliertje dat je invult?

Nee zeker niet. Er zit een heel systeem achter.

Wat is dat dan?

Culture-fit analytics. De bot stelt vragen en screent daarmee direct aan de voorkant al of de kandidaat qua cultuur en waarden wel past bij het festival.

En dat doet een bot op WhatsApp.

Ja. En dat is echt indrukwekkend.

Kijk, ik snap helemaal dat dit fantastisch werkt voor het tappen van biertjes. Dat is blue-collar. Die mensen willen geen ingewikkeld cv uploaden. Maar ze zochten ook hogere profielen, toch? Zelfs directieleden?

Ja, klopt, ook de echt zware profielen.

En dan denk ik: zou jij als ervaren executive met een chatbot op WhatsApp willen praten over een leidinggevende functie? Dat voelt toch heel onpersoonlijk?

Dat is precies wat de directie van het festival ook dacht. Die waren echt bang dat die white-collar profielen zouden afhaken. Maar de realiteit was bizar. Die hogere profielen waren verrassend genoeg nog enthousiaster dan het barpersoneel.

Meen je dat? Hoe kan dat nou?

Vanwege de objectiviteit. Kijk, een recruiter van vlees en bloed heeft altijd een bepaald buikgevoel of onbewuste vooroordelen.

Ja, we zijn allemaal mensen.

Precies. Maar deze white-collar kandidaten vonden het geweldig dat ze werden beoordeeld door een wetenschappelijk algoritme. Het voelde voor hen veel eerlijker.

Oh wauw! Dus ze ruilen dat menselijke contact eigenlijk heel graag in voor een eerlijke kans op basis van data.

Ja, en de resultaten waren er ook naar. Doordat het zo makkelijk was, kregen ze 282 spontane aanmeldingen.

Dat is echt enorm voor zo’n periode zeker.

De directeur gaf ook toe: via een gewoon e-mailadres op hun website hadden we deze mensen nooit bereikt. De snelheid, het overzicht en de kandidaatervaring schoten echt omhoog.

En als een kandidaat dacht: nou, toch niks voor mij, dan stopten ze gewoon met appen. Natuurlijke selectie zonder dat een recruiter er tijd aan kwijt is.

Exact.

Maar als zo’n chatbot op WhatsApp al zoveel zwaar werk kan doen, dan vraag ik me af: waarom lopen die grote, dure recruitmentsystemen, de ATS’en, dan nog zo achter?

Ja, dat is een hele goede vraag. En daar gaat ons derde artikel over de evolutie van het ATS. En wanneer dat nou eens echt intelligent wordt?

Laten we even een stapje terug doen voor de luisteraar. Wat is een ATS in de basis eigenlijk?

Een ATS? Een applicant tracking system is in de kern niet veel meer dan een digitaal archief. Een veredelde kaartenbak voor cv’s zeg maar. Het zorgt voor een stukje compliance dat je aan de regels voldoet, maar daar stopt het wel zo’n beetje.

Dus het is gewoon administratie.

Ja, de traditionele systemen zijn ontzettend passief. Ze wachten eigenlijk af en registreren. Hun hele bestaansrecht is gebouwd op de vraag wie heeft er toevallig bij ons gesolliciteerd?

Terwijl je eigenlijk wil weten wie zou dit werk goed kunnen doen?

Exact. En dat is een fundamentele verschuiving. We zien nu de komst van AI-agents.

In het artikel noemden ze het voorbeeld van Erica, toch?

Klopt. En het verschil is echt cruciaal. Bij een traditioneel ATS automatiseer je hooguit de administratie. Dus automatisch een afwijzing sturen. Maar een AI-agent gaat daadwerkelijk betere selectiebeslissingen nemen.

Dus die gaat echt proactief op zoek.

Ja, die kijkt naar vaardigheden die iemand misschien niet eens letterlijk op zijn cv heeft staan, maar die de AI wel kan afleiden uit de context van hun werkervaring.

Wacht, dus als ik tien jaar lang begrotingen heb gemaakt en teams heb aangestuurd, maar het woord projectmanagement staat niet in mijn cv.

Dan had een oud ATS jou nooit gevonden. Maar een AI-agent snapt die context en die draagt jou wel aan voor die rol.

Dus eigenlijk degradeert het ATS een beetje.

Nou ja, het verdwijnt niet.

Nee, maar het wordt meer een onzichtbare basislaag, toch? Voor de compliance. Terwijl de recruiter van een systeembeheerder echt transformeert naar een talentadviseur.

Exact. Het ATS wordt gewoon de fundering, de waterleiding van je huis. Noodzakelijk, maar je kijkt er niet meer dagelijks naar.

Dan is het tijd voor snel nieuws.

Ja, en we beginnen met ghosting. Dat blijft toch een enorme doorn in het oog van veel recruiters en kandidaten.

Nou, en de cijfers liegen er niet om. Bijna 65%, 64,6% om precies te zijn, van de kandidaten heeft ermee te maken. Maar wat mij het meest choqueerde is het gevolg daarvan.

Ja, want het stopt niet bij alleen irritatie.

Nee, ruim 55% van die geghoste kandidaten straft de werkgever daarna keihard. Of ze kopen de producten niet meer, of ze raden het bedrijf actief af bij vrienden en familie.

En wat daar heel opvallend aan is: die reputatieschade gebeurt vooral offline, dus via mond-tot-mondreclame. En niet zozeer in de vorm van boze reviews online.

Dus je ziet de schade niet eens aankomen op je dashboards?

Nee. Gelukkig stond er wel één lichtpuntje in het onderzoek: eerdere ghosting bij bedrijf A beïnvloedt niet de bereidheid van die kandidaat om later bij een goede werkgever, bedrijf B te solliciteren.

Nou, gelukkig maar. Een ander artikel in het snelle nieuws is van Wim van den Nobelen. Dat ging over mentaal sterke recruiters.

Dat is inderdaad zijn rode draad. Mentale kracht in dit vak gaat over volhouden. Het is een vak vol teleurstellingen, dus je moet je energie puur richten op wat je wel kunt controleren.

Hij noemde een paar goede voorbeelden daarvan.

Ja, drie hele sterke punten. Eén: mentaal sterke recruiters verspillen geen enkele tijd aan zelfmedelijden als een kandidaat plotseling afhaakt. Ze balen even en gaan door.

En twee was: ze deinzen niet terug voor verandering. Toch? Zoals die switch van werven op een cv naar werven op skills.

Precies. En ten derde: ze verwachten geen onmiddellijk resultaat. Als je een goed netwerk wil opbouwen of vertrouwen bij een manager, dat bouw je gewoon niet in één week.

Nee, dat is een marathon, geen sprint. Over testen en skills gesproken. Het laatste nieuwtje gaat over Thomas Edison, de uitvinder van de gloeilamp.

Ja, en blijkbaar dus ook de uitvinder van het allereerste assessment in 1921.

Ik las dat en ik moest er zo om lachen. Hij had 140 vragen bedacht. Puur parate kennis. Vragen over de loop van bepaalde rivieren en zo.

Ja, het sloeg eigenlijk nergens op. Zelfs Albert Einstein zakte voor die test.

Hij kende de snelheid van het geluid niet uit zijn hoofd.

Wist hij niet. Gezakt. En de les voor ons nu is heel belangrijk. Die test van Edison was prachtig meetbaar, maar had totaal geen voorspellende waarde voor of iemand de baan goed kon doen.

En dat is een dikke waarschuwing voor die AI-scans van tegenwoordig.

Ja. Toets je alleen op feiten en trefwoorden? Of kijk je echt naar probleemoplossend vermogen? Valide selectiecriteria zijn vandaag de dag nog net zo cruciaal als toen.

En dan campagne van de week.

Ja, Reiswerk is gestart met een hele nieuwe zomerse arbeidsmarktcampagne over de reiswereld.

Ik zat daarover na te denken en ik vroeg me echt af waarom je in hemelsnaam zoiets midden in de zomer? De boekingen zijn dan toch allang rond? De piek is er al. Dat is toch veel te laat?

Vanuit recruitmentperspectief klinkt dat onlogisch, ja. Maar de gedachte daarachter is dat dit de periode is waarin mensen, de kandidaten, de reiswereld zelf fysiek ervaren. Ze staan op Schiphol, ze zijn in hotels.

Dus je raakt ze op het moment dat ze er zelf middenin zitten.

Exact. En de branche wil heel graag af van een vrij beperkt beeld. Mensen denken nog te vaak dat werken in de reiswereld alleen maar draait om de hele dag achter een systeempje tickets boeken.

Ja, dat stoffige imago.

De strategie van deze campagne is om echt de eigen unieke talenten van medewerkers te laten zien. Denk aan enorm organisatietalent of juist heel veel empathie. En die eigenschappen koppelen ze direct aan de beleving van de klant.

Oh, op die manier. Dus ze maken het menselijker in plaats van alleen maar transactioneel.

Ja, precies.

Nou, we hebben echt enorm veel besproken deze week.

Zeker. Maar voordat we afsluiten, wil ik de luisteraar eigenlijk nog wel één nieuwe, misschien wat provocerende gedachte meegeven.

Oh, kom maar op.

We hebben het uitgebreid gehad over AI-agents die voor ons als recruiters kandidaten zoeken en screenen. Maar vergeet niet, kandidaten gebruiken zelf ook massaal AI om te solliciteren, om brieven te schrijven en cv’s te maken.

Ja, we wapenen ons eigenlijk allemaal met bots.

Precies. Dus hoe lang duurt het nou helemaal nog voordat recruitment gewoon een digitale onderhandeling is tussen twee AI-bots die in een milliseconde data uitwisselen, terwijl de menselijke recruiter en de kandidaat ondertussen gewoon lekker samen koffiedrinken.

Aha. Dat is wel een heel mooi toekomstbeeld om even over na te denken. Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op Werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.

Luister liever?

Beluister de volledige afleveringen van Werf& Weekly via je favoriete podcastplatform of via onze podcastpagina.

Naar de podcastpagina