Werf& Weekly – transcript (2026 - Week 30)

Welkom bij de Werf& Weekly, de podcast voor iedereen die liever luistert dan leest. In deze aflevering bespreken we een paar opvallende artikelen van deze week op Werf-en.nl. Ja.

Leuk dat je weer luistert.

Onder andere over lessen uit de Deense arbeidsmarkt, slimmer selecteren met AI, interne flex bij een zuivelbedrijf en een campagne waarin de krant juist heel gericht blijkt te werken. Precies. Vandaag kijken we naar hoe de manier waarop we werk organiseren en invullen fundamenteel aan het verschuiven is. Laten we beginnen bij de basis van hoe werknemers zich opstellen.

Goed plan.

Daarvoor kijken we in een artikel van afgelopen week naar Denemarken.

Ja, Denemarken is echt een interessante casus. Ze werken daar met het zogenaamde flexicurity-model.

Dat is een combinatie van flexibiliteit en zekerheid, toch?

Klopt. Het zorgt voor een heel erg mobiele arbeidsmarkt. De werkloosheid is daar nu ongeveer 2,7%.

Dat is wel echt heel laag, zeg.

En wat heel erg opvalt is dat slechts 18,4% van de Denen nog waarde hecht aan een vast contract.

Wacht, nog geen 20%?

Nee, klopt. Terwijl dat in de rest van Europa op bijna 37% ligt. Dat is dus een groot verschil.

En dat betekent dus dat ze ook veel sneller overstappen naar een andere werkgever.

Precies. De arbeidsmobiliteit is daar enorm hoog. Afgelopen jaar wisselde 21% gewoon van baan.

Zo. Maar worden ze dan niet de hele dag door recruiters gebeld?

Nou, dat is dus het gekke. Bijna 54% van hen wordt nooit benaderd. Ze regelen het gewoon helemaal zelf. O, wauw. Ja. En daarbij gebruiken ze dus ook steeds vaker technologie. Het gebruik van AI bij het zoeken naar een baan is daar in een jaar tijd gewoon verdubbeld. Het ligt nu op 8,25%.

Klinkt alsof de Deense werknemer zich eigenlijk gedraagt als een heel zelfverzekerde freelancer, maar dan met een sociaal vangnet van de overheid.

Dat is een hele goede vergelijking, ja.

Betekent dit dan ook dat de macht daar veel meer bij de kandidaat ligt?

Dat kun je wel zeggen. Het systeem beschermt de Deen. De werkgever hoeft dat dus niet te doen. Duidelijk dus. Voor jou als internationale werkgever of recruiter betekent dit dat je Deens talent niet lokt met vastigheid.

Waarmee dan wel?

Met de inhoud. Met autonomie en zingeving in het werk. Bijna 32% hecht daar veel waarde aan. En dat is vergeleken met nog geen 23% in de rest van de EU.

Aha. Ze weten dus precies wat ze willen.

Ja, en ze zijn heel zakelijk over hun tijd. Bijna 13% onderhandelt inmiddels actief over overwerk.

Gelijk hebben ze.

Elk overwerkuur moet gewoon keurig worden uitbetaald. Dus dat vaste contract boeit ze niet. Maar hun tijd is wel heilig.

Kijk, als kandidaten steeds mobieler en autonomer worden, moet je als werkgever natuurlijk ook veel slimmer selecteren wie je binnenhaalt.

Absoluut. Je moet veel scherper zijn.

Een ander artikel van deze week belicht hoe we daar A.I. voor kunnen gebruiken. Maar dan wel op de juiste manier. Het ging over een analyse van Wim Thielemans.

Ja, dat klopt. Wim Thielemans baseert zich op een best wel indrukwekkend Stanford-onderzoek. Het ging om maar liefst 37 respondenten.

Dat is een flinke testgroep.

Zeker weten. En hij legt het heel toegankelijk uit door twee fictieve recruiters te vergelijken. Laten we ze Mike en Mieke noemen.

Oké. Vertel, hoe pakt Mike het aan?

Nou, Mike gebruikt AI op de manier zoals veel mensen dat nu doen. Zij laat het algoritme gewoon de binnengekomen cv’s scannen.

Dus gewoon een snelle samenvatting maken en de beste eruit filteren, zeg maar.

Precies. En het resultaat is dat bij Mike 34% van de aangenomen kandidaten uiteindelijk succesvol blijkt te zijn in de functie.

Op zich niet verkeerd. En hoe doet Mieke dat dan anders?

Mieke gebruikt het zogenaamde CACTUS Canvas. Dat is een raamwerk waarbij hij eerst kijkt naar de drie belangrijkste taken van de functie.

Aha.

Op basis van die taken laat hij A.I. gestructureerde interviewvragen maken. En pas dan gaat hij met kandidaten in gesprek.

Dus je kijkt vooraf helemaal niet naar het cv?

Sterker nog, cv’s en motivatiebrieven ziet hij eigenlijk gewoon als ruis.

Zeker nu brieven vaak toch al door A.I. geschreven worden.

Precies dat. Ze laten A.I. uitsluitend de antwoorden op die gerichte vragen scoren. En bij Mieke is uiteindelijk 54% van de aangenomen kandidaten succesvol.

Maar wacht even, dat is meer dan de helft.

Ja, de resultaten zijn echt overtuigend.

Toch moet ik even kritisch zijn. Vervangen we de menselijke selectiebias hier niet gewoon door de bias van een A.I.-model dat antwoorden nakijkt?

Dat is een hele logische gedachte. Maar nee, AI excelleert hier juist omdat het met voorgedefinieerde, objectieve criteria werkt.

Oh, op die manier. Het model is dus heel strak afgesteld.

Ja, Mieke heeft via dat CACTUS Canvas precies bepaald wat de A.I. moet meten. Het toetst toekomstig gedrag aan die taken. Dus het algoritme zoekt niet zelf naar vage patronen in rommelige cv’s.

Het volgt gewoon strak de regels die de mens heeft bepaald.

Precies. Voor recruiters betekent dit dus eigenlijk: stop met het blind scannen van cv’s.

Gewoon helemaal mee stoppen?

Nou ja, het voorbereidende denkwerk, dat is waar de echte winst zit. Je moet als recruiter bepalen welke drie taken 80% van het werk bepalen. Daar test je op.

Duidelijk. Het loslaten van oude structuren, zoals we nu zien met het cv, zien we overigens ook terug in het loslaten van de standaard werkweek.

Ja, dat is echt een hele boeiende ontwikkeling om te volgen.

Dat lees je in het artikel over Land O’Lakes. Dat is een Amerikaans zuivelbedrijf.

Klopt. Zij doen daar iets heel vernieuwends in hun fabrieken. Ze laten medewerkers zelf hun dagen en tijden bepalen.

Dus zelf roosteren in een industriële fabriek? Dat klinkt ingewikkeld.

Ja, ze noemen dat ‘interne flex’. En ze zijn er ooit klein mee begonnen, maar ze doen dat inmiddels op meerdere van hun zestig locaties.

En wat levert dat ze op in de praktijk?

Best wel veel. Nadat ze dit invoerden, kregen ze ineens 25% meer sollicitaties.

Zo, dat is aanzienlijk.

En het personeelsverloop daalde met 12 procentpunt. Dat is voor zo’n bedrijf echt gigantisch.

Ze bereiken door deze methode zeker ook hele andere mensen.

Ja, ze trekken hiermee totaal nieuwe groepen aan. Denk bijvoorbeeld aan studenten die hun werk om hoorcolleges heen moeten plannen.

Of mantelzorgers natuurlijk, die hebben ook onregelmatige weken.

Exact. Die konden voorheen gewoon niet in die strakke, traditionele ploegendiensten meedraaien. Nu loggen ze via een app in en bepalen ze zelf wanneer ze komen.

Ik vind het wel boeiend, maar dit klinkt wel exact als het Uber-model, maar dan binnen de muren van een fabriek. Is dit niet gewoon de kluseconomie in een nieuw jasje?

Nee, dat is echt fundamenteel anders georganiseerd.

Hoezo dan? Het artikel verwijst hier naar arbeidseconoom David Weilen ook naar ILO-Conventie 193.

Oké, leg dat eens uit.

Nou ja, platforms in de kluseconomie optimaliseren hun winstmarges door mensen bewust geen zekerheid te geven. Er is geen vast contract, geen vangnet.

Ja, de risico’s liggen volledig bij de werker.

Precies. Maar wat Land O’Lakes hier doet, is wel die flexibiliteit bieden, maar dan inclusief alle rechten en een vast dienstverband.

Dus je hebt eigenlijk de vrijheid van een freelancer, maar met de zekerheid van een vaste werknemer.

Exact. En voor recruiters en werkgevers toont het aan dat interne flexibiliteit gewoon een van de sterkste wapens is in een krappe arbeidsmarkt.

Zeker met de nieuwe regels voor inhuur die er in Nederland aankomen.

Ja, absoluut. Maar mits het dus wel met zekerheid gepaard gaat. Dat is echt de sleutel tot succes hier.

Kijk, die vergaande flexibiliteit dwingt ons dus om werk niet meer als een statische functie te zien. Daar gaan we naar het volgende artikel van deze week.

Ja, daarin gaan we nog een grotere stap verder dan alleen het opknippen in taken.

Volgens Laurens Waling is skills-based hiring namelijk nu alweer verleden tijd.

Dat was inderdaad de prikkelende strekking van zijn betoog. Hij zegt dat we nu opschuiven naar ‘beyond skills matching’ of wat hij noemt ‘Agentic HR’.

Agentic HR, het klinkt een beetje futuristisch.

Het valt op zich mee hoor. Het draait erom dat technologie het nu mogelijk maakt om werk continu en realtime te verdelen.

Over medewerkers?

Bedoel je: over mensen en over A.I.-agents? Je knipt al het werk op in hele kleine brokjes en kijkt per minuut wie of wat die specifieke taak het beste kan oppakken.

Wacht even. Als we alles opbreken in dynamische taken en AI neemt delen over, betekent dit dan de definitieve dood van de traditionele functietitel?

Ja, daar lijkt het wel sterk op. We verschuiven volgens hem van workforce planning naar workforce matching.

Wat is in de praktijk het verschil tussen die twee?

Bij planning probeer je eigenlijk een jaar vooruit te voorspellen hoeveel mensen je nodig hebt in een bepaalde rol. Bij matching kijk je continu naar de taken die er nu liggen.

Dus als iemand ontslag neemt, zet je niet meer automatisch direct een vacature online.

Precies. Voor recruiters verdwijnt die standaardreflex. Misschien is een interne verschuiving wel het antwoord. Of neemt een A.I.-agent een deel van de taken over.

Dat is een hele andere manier van denken. Maar goed, om werk zo organisch en efficiënt in te richten, moet je wel heel goed weten hoe je organisatie echt in elkaar zit.

Dat is echt cruciaal, ja. Als je dat niet weet, loopt alles in de soep.

Afgelopen week verscheen een blog over de perfecte periode om daarachter te komen. Isabel Verhelst schreef daar een mooi stuk over.

Ja, een hele scherpe observatie vond ik dat. Zij stelt dat recruiters vaak zwaar leunen op HR-tools en onderzoeken, maar de zomervakantie eigenlijk zwaar onderschatten.

Waarom specifiek de zomer?

Nou, als een manager of een belangrijke senior ineens drie weken echt helemaal offline is op vakantie, dan zie je pas wat mensen daadwerkelijk doen op de werkvloer.

Ah ja, dat is natuurlijk wel zo.

Neemt het team zelf de leiding over of stagneert ineens alles omdat niemand een beslissing durft te nemen? Dat komt dan direct aan de oppervlakte.

Eigenlijk zegt ze dus dat de zomermaanden een gratis en compleet onbedoelde stresstest zijn voor je leiderschap en je teamdynamiek.

Precies dat. En die informatie is heel waardevol voor de periode erna in september.

Hoezo in september?

Nou ja, vacatures in september ontstaan heel vaak klakkeloos vanuit de simpele vraag: ‘wie is er weg?’

Terwijl de zomer dus feilloos laat zien of je wel echt extra mankracht nodig hebt.

Exact. Misschien hoef je niemand aan te nemen, maar moeten de verantwoordelijkheden gewoon iets anders verdeeld worden. Wat overigens weer heel mooi aansluit bij dat workforce matching van Waling.

Het komt allemaal samen. Maar als in de zomer blijkt hoe cruciaal de dynamiek in een team is, is het best verleidelijk om in september vooral te zoeken naar iemand die gewoon de sfeer brengt.

Zeker, dat zie je heel veel gebeuren bij bedrijven.

Dat brengt ons mooi bij een opvallend artikel over een nieuwe trend: de ‘personality hire’.

Ja, echt een typische modeterm van deze tijd. Het gaat in feite om mensen die aangenomen worden op hun karakter en nou ja, hun vibes, in plaats van op harde vaardigheden of diploma’s.

En blijkbaar beschouwt zo’n 48% van de werknemers zichzelf inmiddels ook zo.

Ja, werkgevers gebruiken dit soort kandidaten vaak als de spreekwoordelijke lijm in het team. Ze meten dat dan met persoonlijkheidstesten, bijvoorbeeld via het Big Five-model.

Toch is een leuke persoonlijkheid natuurlijk hartstikke handig voor de vrijdagmiddagborrel, maar het is helaas geen complete functieomschrijving als de boekhouding nog gedaan moet worden.

Nee, klopt helemaal. En dat is dus ook direct de grote kritiek die in het artikel naar voren komt.

Het levert in de praktijk dus problemen op.

Absoluut. Het legt heel veel druk op de andere collega’s. Zij moeten uiteindelijk de gaten dichtlopen en het feitelijke werk oppakken.

En die persoonlijkheidstesten dan? Hoe betrouwbaar is dat?

Daar is veel discussie over. Testen zoals bijvoorbeeld de Myers-Briggs Type Indicator zijn ook nog eens heel makkelijk te faken door slimme kandidaten.

Die geven dan gewoon de sociaal wenselijke antwoorden, afhankelijk van wat de functie vraagt.

Ja, precies. En bovendien waarschuwen experts dat het selecteren op puur karakter soms gewoon neigt naar selectiebias of zelfs discriminatie. Je sluit onbedoeld hele groepen uit.

Wat is de les hier dan voor de werkgever?

Dat een goede persoonlijkheid een prima aanvulling is, maar het mag nooit een structureel gebrek aan relevante vaardigheden verbloemen.

Of je nu de beste vaardigheden zoekt of de perfecte persoonlijkheid voor je bedrijfscultuur, je moet uiteindelijk vooral weten waar je jouw boodschap plaatst.

Dat blijft toch altijd de onmisbare basis van goede recruitment.

Inderdaad. En dat brengt ons bij de campagne van de week. Zorgorganisatie De Schutsezocht zo’n 30 vacatures.

Ja, en zij pakten dat echt totaal anders aan dan je zou verwachten.

Je verwacht tegenwoordig een flitsende digitale campagne op sociale media. Maar zij plaatsten gewoon een paginagrote, ouderwetse advertentie in het Reformatorisch Dagblad.

Adverteren in de krant lijkt tegenwoordig misschien ouderwets, maar zo’n papieren pagina belandt blijkbaar toch soms precies op de juiste keukentafel. Ja, het is eigenlijk briljant in zijn eenvoud.

Hoezo briljant? Het voelt als een stap terug in de tijd.

Nou kijk, die krant heeft een oplage van zo’n 50.000 mensen. Dat klinkt misschien niet als heel veel in dit enorme digitale tijdperk. Maar je hebt hier dus echt extreem weinig waste.

Je bereikt precies de mensen die je wilt bereiken.

Ja, het medium fungeert direct als een hele harde preselectie. Wie op basis van deze specifieke krant solliciteert, onderschrijft vrijwel zeker al de reformatorische normen en waarden van de zorgorganisatie.

Dus zaken zoals verbondenheid en vertrouwen in de zorg.

Exact. Je hoeft in je sollicitatiegesprek bijna niet meer op cultuurfit te toetsen. De les voor recruiters is dus dat je je doelgroep zo goed moet kennen, dat je precies weet waar ze zijn.

En dat je dus ook durft te kiezen voor zoiets ogenschijnlijk onconventioneels als print.

Ja, een ouderwetse krant kan dan soms een veel effectiever medium zijn dan de meest hippe, brede online campagne.

We hebben vandaag echt gezien hoe de wereld van werk aan alle kanten verandert. Van de roep om autonomie op de Deense arbeidsmarkt tot AI die via het CACTUS Canvas helpt bij slimmere selectie.

Ja, en natuurlijk de A.I.-agents die het werk straks gewoon in taakjes overnemen.

Precies. Maar we zagen ook hoe cruciaal het blijft om exact te weten wie je zoekt. Of dat nu is via de interne flex van Land O’Lakes, of door gewoon heel doelgericht in de krant te adverteren. Maar het roept voor mij ook wel een hele interessante gedachte op.

Vertel.

Kijk, als we straks steeds meer taken onderbrengen bij AI en we bouwen onze teams volledig rond vloeibare skills en zelfgekozen uren, solliciteer je in de toekomst dan überhaupt nog wel bij een menselijke manager? Of solliciteer je eigenlijk bij een algoritme dat jouw takenpakket voor die dag bepaalt?

Dat is een hele scherpe en misschien wel confronterende vraag voor de toekomst van recruitment.

Dit was weer de Werf& Weekly. Wil je alle achtergronden en cijfers uit deze aflevering rustig nalezen? Je vindt de artikelen direct op Werf-en.nl. Bedankt voor het luisteren en graag tot de volgende keer.

Luister liever?

Beluister de volledige afleveringen van Werf& Weekly via je favoriete podcastplatform of via onze podcastpagina.

Naar de podcastpagina